Waarom oordelen als het anders kan?

 

“Geef, als je kunt, ieder wat hem toekomt” Spreuken 3:27 (Het Boek)

 

Iedereen heeft het deze maand over hun goede voornemens voor dit jaar. Iedere jaar zijn deze hetzelfde, gezonder gaan eten, meer sporten, stoppen met roken enz…

Ik heb ook een paar dingen waar ik aan wil werken (lees mijn vorige post maar) en afgelopen week heb ik nog iets gevonden waar ik aan wil werken: Oordelen vellen over anderen.

Ik las ergens, in een van de vele Facebookgroepen die ik volg, een vrij gemene en veroordelende post van een mede mama.

Voor privé redenen ga ik hier niet neerschrijven waar het over ging natuurlijk, maar het bracht me wel aan het denken. Ik ook, heb hier schuld aan.

 

Waarom zijn wij vrouwen/moeders zo hard voor elkaar? We leveren toch dezelfde strijd? We kampen toch allemaal met dezelfde onzekerheden?

 

Wat houdt ons tegen om een aanmoedigende woorden te geven aan een ander terwijl we zo gemakkelijk iets negatiefs kunnen denken?

 

Waarom, als we de kans hebben om iets goed te doen of iets goed te zeggen voor een andere, laten we het liggen?

 

Waarom zou ik niet iets positiefs of iets opbeurends zeggen tegen iemand zeggen als ik de kans krijg? Wat houd me tegen?

 

Mooie opmerkingen die we denken in ons hoofd , maar toch niet durven zeggen, zoals:

 

  • Je vrijgevige hart inspireert me om hetzelfde te doen
  • Ik merkte wat je daarnet deed, je stoel opgeven aan die oude heer. Ik ben zo blij dat er nog mensen zijn die dit nog doen
  • Je bent altijd zo warm en je huis is altijd zo uitnodigend.
  • Je bent behulpzamer dan je denkt.
  • Wat goed dat je borstvoeding geef! Beste dat er is!
  • Je hebt dat echt goed aangepakt (handig voor die mama’s die je soms ziet in de winkel met een huilende baby/peuter/kleuter…*been there*)

 

Ik realiseer me dat het eigenlijk niet zo moeilijk hoeft te zijn.

 

Koning Solomon bevestigde mijn gedachten in Spreuken 3:27 toen hij zei:

 

Geef, als je kunt, ieder wat hem toekomt.”

 

Mijn hart hoorde: “Miriam, weerhoudt geen complimenten”

 

Dus ik begin met deze Nieuwjaarsresolutie. Ik zal zoveel mogelijk proberen om niet te oordelen over een ander maar in plaats daarvan die persoon een aanmoedigend woord geven. Of nog beter, een compliment. Ongeacht of ik die persoon ken of niet, want wie weet, misschien was het net wat die persoon nodig had die dag.

 

Mijn gebed voor vandaag is dat mijn kinderen het ook zullen zien en geïnspireerd zullen zijn om hetzelfde te doen. En dat ik ook misschien een goed voorbeeld kan zijn voor iemand anders.

 

Waarom denken jullie dat we snel zijn om te oordelen, maar moeite hebben om iets motiverends of iets positiefs te zeggen?

 

Wat houdt je tegen om iets positiefs te zeggen tegen iemand, vriend of onbekende?

One comment

Leave a Reply